• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'achteruitgang

12 FEBRUARI 2016

Hoe vaak zeggen we het niet? 'Ouderdom komt met gebreken'. Dit zeggen we dan als er lichamelijke kwaaltjes of kwalen ervaren worden. En hoe waar is dit, hoe ouder we worden, hoe meer het lichaam aftakelt. Dit is pijnlijk, je word ouder, je kan minder, je hebt meer hulp nodig, en ga zo maar door. En dan heb ik het alleen nog maar over de lichamelijke achteruitgang. En hoe pijnlijk dit al is, dan heb ik het nog niet eens over de cognitieve achteruitgang.

Het werk met psychogeriatrische zorgvragers gaat dus over zorgvragers die cognitief achteruitgaan. En dan niet alleen dat ze niet zoveel meer weten. Vroeger werden dementerende mensen toch wel erg hard 'kinds' genoemd. Toch zit hier zeker ook wel veel in, wat overeenkomt met de werkelijkheid.

Zo zie ik een zorgvrager voor me. Ze is op hoge leeftijd, aan een rolstoel gekluisterd. Gelukkig heeft ze een levensboek, zo zijn wij op de hoogte van belangrijke gegevens uit haar verleden. Nee, ze kan niet veel vertellen, maar noem ik wat bekende namen, dan zie ik haar gezicht oplichten. Het is ochtend. Ze moet gewassen worden op bed. Ondertussen zet ik een cd op. Hé, ze hoort een bekende wijs. Ze zingt mee, soms de goede worden, soms een eigen interpretatie. Maar wat heerlijk, zoals ik pas op zondag hoorde, hoewel wij haar soms niet (meer) kunnen bereiken, de Goede Herder wel, Hij kent de Zijnen.

Ik help haar, ze kan alleen nog maar haar armen optillen, ze kan draaien, ik help haar af en toe wat overeind als ik haar aankleed. Hebben kinderen een luier, bij oudere mensen heb je de grotere variant. En nee, zo mag ik dat niet noemen, dat is een scheldwoord als je het bij mensen op die leeftijd gebruikt. De controle hierover is bij deze zorgvrager kwijt, ze is incontinent.

Ze is aangekleed, tillift erbij, en ze word in de rolstoel geholpen. Lopen lukt niet meer, rompbalans is er ook amper meer. Ze is zover, ze kan aan tafel. Tijd om te eten en te drinken. Eigenlijk is ze al moe van het wassen en aankleden, kleine dingen kosten veel energie. Maar eten en drinken is toch ook wel erg belangrijk, en natuurlijk ook de intake van de medicatie. Ze begrijpt het niet zo goed, soms komt het eten via Rome en Parijs naar binnen. Ondertussen pakt ze mijn arm beet en zegt: 'jij bent lief'. Wat rijk, in zo'n situatie, zó dankbaar.

Deze column is geschreven door Marieke Oostrom, verpleegkundige

 



Delen