• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Afscheid'

28 FEBRUARI 2017

Ik zie hem nog zitten, op de rand van zijn bed. Een magere man, inwit. Hij haalt moeizaam adem, er komt bloed uit zijn mond. Het gaat zo snel, ineens is hij er niet meer. Alleen gestorven, geen familie aanwezig. Zo hoor ik van een mevrouw. Ineens erg benauwd. Gelukkig, haar familie komt eraan. En terwijl ze haar laatste minuten inslaat, zingen ze voor haar, psalmen en liederen. Zij bedankt voor alles, en dan is ze er ook niet meer.

Afscheid nemen moet soms zo onverwacht. Soms gaat er een traject aan vooraf, een ziekbed. Gelegenheid om afscheid te nemen, omdat je elkaar los moet gaan laten. Soms gaat het ook heel snel, heel onverwacht, dan volgt het sterven. Helaas nemen de zorgvragers bij ons op de afdeling geen afscheid van ons, omdat ze opgeknapt zijn, of dat ze naar huis gaan. Nee, juist andersom. Als ze bij ons op de afdeling komen wonen, is dat hun laatste woonplaats. Vaak beseffen ze dit niet, gelukkig maar?!

En nu, nu neem ik daar bijna afscheid. Een nieuwe baan, reden tot blijdschap, tot dankbaarheid. Ook weemoed, pijn in m'n hart, het voelt heel dubbel. Alles wat je opgebouwd hebt, laat je achter. De zorgvragers, hun familieleden, mijn collega's, dichtbij en wat verder weg. Maar gelukkig, ik moet ze loslaten, gelukkig houd Hij over hen de wacht en zorgt voor ze.

Deze column is geschreven door Marieke Oostrom.
Marieke heeft enkele jaren als verpleegkundige in een verpleeghuis en hospice gewerkt. Per april hoopt zij werkzaam te zijn als verpleegkundige binnen het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, op de kinderafdeling, inclusief neonatologie. Veel succes en werkplezier wensen we Marieke toe.

Delen