• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Bemoei-zorg..?'

26 FEBRUARI 2016

“Nee hoor, ik heb écht geen hulp nodig; ik begrijp trouwens helemaal niet waarom je hier komt!”

Hij kijkt me verwijtend aan, en heel even weet ik niets te zeggen. Zijn ogen rollen heen en weer, de lucht die om hem heen hangt is niet te harden en hij neemt nog maar eens een slok uit zijn glas. Zijn glas bier. “Ik regel het allemaal zélf wel...”

Uren daarvoor ben ik van huis gegaan. Het is donderdagavond. De zonnige winterdag heeft plaats gemaakt voor een onstuimige en donkere avond. Het regent, en de snijdende wind maakt het allemaal nog grimmiger. Ik ga van adres naar adres. Verreweg de meeste zijn me bekend maar ik heb vanavond ook een paar nieuwe cliënten. Meestal is de informatie vooraf slechts summier, wat ik overigens prima vind omdat het mij de mogelijkheid geeft me een objectief beeld te vormen van de situatie. Kerkstraat 72, daar moet ik naar toe. Ik weet dat het om een meneer gaat en dat er van mij verwacht wordt dat ik een controle-moment zal uitvoeren i.v.m.de grote zorgen die de huisarts en de familie hebben over de situatie van meneer…

“Gaat u maar zitten hoor...” Even daarvoor heeft hij me binnen gelaten. Direct bij het openen van de deur rook ik een allesoverheersende alcohol-lucht. Ik loop naar het kleine woonkamertje en neem in een fractie van een seconde van alles in mij op. De hitte... De thermostaat geeft 25.5 graden aan! De gevulde glazen op tafel... De joint die op tafel ligt… De zenuwachtige blik waarmee meneer mij aankijkt... De rommel die her en der verspreid ligt… De televisie die zo hard staat dat met elkaar praten bijkans onmogelijk is… De ruimte die in alle opzichten zo smoezelig is...

Meneer merkt echter niets van mijn observatie’s en ik ga uiterlijk onbewogen in een stoel zitten. Glimlachend kijk ik hem aan en ik vraag of hij het volume van de televisie wat minder hard wilt zetten. Twijfelend geeft hij gehoor aan mijn vraag. “Hoe is het met u?”, vraag ik. “Goed hoor, met mij gaat alles prima. Ik heb nergens hulp bij nodig en kan het allemaal prima zelf. Ik snap echt niet waarom je komt!” Eén en al afweer, één en al afstand. Alsof meneer mij letterlijk van zich af wil duwen. Hij leunt achterover, zucht een paar keer, laat een onbehoorlijk harde boer en neemt dan weer een paar slokken…

Heel even richt ik mijn blik op de beelden van de televisie. Ik heb even tijd nodig; talloze gedachten gaan door mij heen. Wat te doen? Veruit het gemakkelijkst is om de uitlating van meneer voor waarheid aan te nemen en snel weer te verdwijnen. Maar dat is mij te simpel. Wie is deze man? Wat voor persoon zit er áchter deze schijnbaar onverschillige, drinkende en afwijzende man..?

“Meneer de Groot, ik ben hier omdat uw familie zich zorgen over u maakt. Zij hebben contact gehad met uw huisarts en op aanraden van hem ben ik hier, om te kijken of ik u ergens mee kan helpen, om te kijken of ik iets voor u kan doen...” Eerlijk zijn, en duidelijk, én uitnodigend. Mijn aanpak werkt! Zijn schild laat hij in een mum van tijd zakken en het gesprek wat ik daarna met hem voer is een gesprek met een kwetsbare oude man die de slagen van het leven wegdrinkt in de hoop de pijn er van niet te voelen. Een kort gesprek, dat wel. Maar als ik weer weg ga en hem beloof over twee dagen terug te komen zie ik tranen in zijn ogen, tranen van dankbaarheid!

Bemoei-zorg. “Een relatief nieuwe naam voor een vorm van sociaal-psychiatrische hulpverlening die zich voornamelijk richt op de zogenaamde ‘zorgmijders”. Deze man is een typische zorgmijder. Maar áls er een moment van oprechte aandacht is blijkt hij wel degelijk, net als ieder mens, behoefte te hebben aan aandacht, warmte, begrip en medeleven. Dit zal in ieder geval individueel verschillend zijn maar mijn nieuwe uitdaging is geboren. Ik voel het als mijn plicht, als mens, als ‘zuster’ in de wijk, als christen, om er voor hem te zijn. Júist voor hem…


Deze column is geschreven door Annemarie, wijkziekenverzorgende in de thuiszorg.
Namen en andere feiten zijn gefingeerd omwille van de privacy.

 



Delen