• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'China hier'

01 JULI 2016

Mevrouw Ping* houdt van zorgen. Ze is gastvrouw bij House of Hope en loopt als een Thaise stewardess met een eeuwige glimlach koffie en thee te schenken voor de gasten. Rauwe klanten, die op z’n Rotterdams antwoorden als mevrouw Ping vraagt: ’Suikel bij?’ ‘Ja hoor, pleurt er maar wat in wijffie’. En ze blijft vriendelijk en glimlacht als een oplettende moeder om een kromme opmerking van haar peuter.

Mevrouw Ping is ook tolk voor de andere Chinezen die komen. Eerst hadden we een spreekuur waar Yu Ying* als maatschappelijk werker aan verbonden was. Zij spreekt Mandarijn en Kantonees en is als Chinese geknipt om onze Chinezen te helpen. Helaas is door de participatiewet er het een en ander veranderd. Yu Ying werd boventallig en van de een op de andere dag hebben we geen Chinees maatschappelijk spreekuur meer.

Behoefte is er wel aan dat spreekuur. Chinezen op de Kaap zijn bar slecht geïntegreerd. Hun kinderen spreken goed Nederlands, zijzelf doen dat nauwelijks. Je kan hier een man tegenkomen van dik in de zestig die niet weet hoe hij ‘brood’ moet zeggen. Dat wordt dan ‘bloot’. Handelsgeest hebben zij wel en met de Chinese restaurants hebben ze door hard werken de kost verdiend. Nederlandse brieven lezen en begrijpen is erg moeilijk, zoiets als Chinese karakters ontcijferen voor een Hollander.

Mevrouw Ping is met pensioen en zij hoort tot de grote groep Chinezen die boven House of Hope wonen. Zij vindt het leuk om vrijwilligerswerk te doen en voorziet ons overvloedig van koffie en thee. ‘Nog iets dlinke?’ vraagt ze om de haverklap, haar hoofd steekt ze schuin om het hoekje van de deur als een glimlachend vogeltje uit een koekoeksklok. ‘Nee dank u, nu even niet’.

Vandaag komt ze met een Chinese dame naar het spreekuur om te tolken. Dat is wennen, dat ze bij een gesprek zit over schulden en beslagleggingen. In rad Mandarijn vertaalt ze wat Hans haar uitlegt. De vrouw waarvoor ze tolkt lijkt het te begrijpen. Een nieuwe afspraak wordt gemaakt en de twee dames stappen op. Even later gaat de deur van de spreekkamer open op een kiertje, een bekend hoofd steekt naar binnen: ‘Nog iets dlinke?’  Eens gastvrouw, altijd gastvrouw. Geweldig,  die Chinezen!

Deze column is geschreven door Vera, maatschappelijk dienstverlener bij stichting House of Hope.

(*Gefingeerde namen)

 

Delen