• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'De naar-adem-happende vrouw'

18 NOVEMBER 2016

Verpleegkundige ben je altijd (24/7) maar werkelijk ook overal. Er zijn veel verpleegkundige handelingen die je dagelijks meerdere keren per dag uitoefent, zoals onder andere wondzorg, bloed afnemen, infusen inbrengen. Er zijn ook andere vaardigheden die niet zo ‘standaard’ worden uitgevoerd. Zo heb je de greep van Heimlich, die gelukkig niet ot onze dagelijks takenpakket behoort. Los van mijn werk in het ziekenhuis heb ik deze handeling al twee keer in mijn korte carrière als verpleegkundige toe moeten passen. 

Zo was ik vorig jaar uit eten met een aantal vrienden. Heerlijk genietend van het eten in het wok restaurant word ik door één van mijn vrienden geroepen omdat er een oudere man erg benauwd wordt en blauw aanloopt. Zonder na te denken ren ik snel naar de man toe en geef vijf klappen tussen zijn schouderbladen. Helaas geeft dit niet het gewenste resultaat. Samen met één van de vrienden instrueren wij de man te gaan staan en passen de greep van Heimlich toe. Na een aantal flinke stoten in de maag te hebben gegeven komt er een groot stuk bot van een sparerib uit de mond van de man. De man braakt nog wat uit en kan hierna opgelucht aanhalen. Zijn echtgenote zegt verontwaardigd: “Het is je eigen schuld, je weet heel goed dat je geen sparerib kunt eten, want je hebt je er al eerder een keer in verslikt”. Zonder iets terug te zeggen tegen zijn vrouw, kijkt de man ons dankbaar aan. 

 

Twee weken terug was ik opnieuw met aantal vrienden uit eten. Terwijl ik even op mijn telefoon kijk roept een vriendin die naast mij zit: “Marijke,  er stikt daar iemand”. Zonder na te denken ren ik van mijn stoel en loop naar de naar adem happende vrouw. Haar partner is al van zijn stoel af gekomen en past gelijk de greep van Heimlich toe. Verbluft loop ik naar de vrouw toe en ondertussen roepen er een aantal van de vriendengroep dat de man het maar aan mij moet overlaten. Het wordt erg stil in het restaurant en ik voel alle ogen kijken naar het tafereel wat zich afspeelt. Ik hoor mezelf hard roepen naar de vrouw: ‘Hoesten, hoesten, hoesten!’ Het lukt de vrouw echt niet te hoesten en ik zie haar steeds grauwer worden.  Zonder na te denken neem ik de greep van Heimlich over van de man. Na vier stoten te hebben gegeven komt er een vriendin, die ook verpleegkundige is, hulp bieden. Net als zij nog een klap tussen de schouderbladen wil geven, gebaard de vrouw dat we mogen stoppen omdat het stuk vlees eruit is. En ja hoor, daar zie ik het stuk biefstuk op haar handen liggen. Ook al lijkt de rust bij de vrouw en in het restaurant wedergekeerd, bij mij giert de adrenaline nog door mijn lichaam en blijft het eten op mijn bord liggen…

 

Ik vind het belangrijk dat er niet alleen verpleegkundigen zijn met EHBO, maar dat mensen zich bewust blijven van de waarde van het volgen van een EHBO en/of BHV cursus. Want ook daarmee kunnen acute situaties verholpen en levens gered worden!  



Deze column is geschreven door Marijke van Manen, werkzaam als verpleegkundige.

Delen