• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Het monster dat dementie heet'

05 OKTOBER 2016

Het is zondagavond, 20.05 uur...

De herfst heeft zijn intrede gedaan. De dagen worden korter en het weertype guurder. Ik zie overal in de huizen weer schemerlampjes branden, en kaarsjes aan. Gezellig! Ik rij de dijk op, langs de rivier de Noord, op weg naar mijn volgende cliënte. Ze woont in een klein, vervallen huisje. Was ooit moeder van een flink gezin en reisde met haar man en kinderen de hele wereld over. Ze heeft het altijd koud; ze is opgegroeid in Australië en kan prima tegen de warmte. De hitte van een aantal weken terug vormde dan ook geen enkel probleem voor haar, in tegenstelling tot zoveel andere van mijn cliënten die er wél moeite mee hadden… 

Ik open haar voordeur en stap de woonkamer binnen. Direct zie ik: dit is mis…  Ik begroet haar maar ze lijkt me niet op te merken. Haar dochter, die nog bij haar is, kijkt me aan en schudt veelzeggend haar hoofd. Moedeloos lijkt ze, en machteloos!

Mevrouw loopt op me af en dan komt er toch een kleine glimlach op haar gezicht. “Oh, ben jij het!?” Het is van korte duur want direct daarna zie ik als het ware de wanhoop in haar hoofd een hoogtepunt bereiken. “Wat kom jij doen? Medicijnen? Oh? Maar die heb ik toch al op? Ik hoef geen medicijnen. Jij altijd met je medicijnen, neem ze zélf maar in!” Direct daarna tegen haar dochter: “Ga jij nu ook al weg? Laat je me weer alleen? Maar wat moet ik doen dan? De deur moet op slot! Waar is mijn sleutel? In mijn tas? Waar is mijn tas dan? Mijn tas is kwijt!”

Ze huilt zachtjes terwijl ze druk heen en weer loopt. Op zoek naar haar tas, die altijd naast haar bed staat, is ze onderweg al weer vergeten wat ze ging doen. Wat een onrust, wat een onmacht...

De onrust neemt toe. Alsof het nog niet hevig genoeg was! “Wat moet ik nu doen? Ik weet het niet meer. Moet ik naar bed? Maar hoe laat is het dan?” Ik pak haar beide handen in mijn handen en houd ze stevig vast. Mevrouw kijkt me aan; ik zie de wanhoop in haar ogen. Ik voel haar paniek, in haar hoofd lijkt het één en al kortsluiting. Ze huilt. Ik sla een arm om haar heen en probeer haar te sussen. Samen zitten we op de bank. Dochter lijkt haar geduld verloren en is aan het rommelen in de badkamer. Ik hoor deurtjes van het badkamermeubel dichtslaan, iets te hard naar mijn idee. Is ze boos? Is ze verdrietig? Weet zij het allemaal ook even niet meer? Ik zou het me zo goed voor kunnen stellen…

Mevrouw wordt rustiger. Haar medicijnen neemt ze zonder problemen in. Dankbaar kijkt ze me aan. “Blijf jij bij me?” Ik knik haar bemoedigend toe en neem haar mee naar de slaapkamer. Als een kind laat ze zich helpen. Kleding uit, pyjama aan, gebitsprothese in de steradent… Als een kind stop ik haar in het opgewarmde bed; de elektrische deken heeft het voorbereidende werk gedaan. Ze slaakt een diepe zucht, “Oh wat fijn, zo lekker warm...” Ik trek de dekens nog maar wat omhoog en bijna direct vallen haar ogen dicht. Ze rust. Eindelijk rust. Maar voor hoe lang?

Dementie. Een verzamelnaam voor aandoeningen die gekenmerkt worden door combinaties van meervoudige stoornissen in verstandelijke vermogens (waaronder het geheugen), stemming en gedrag.’(bron: wikipedia)

Dementie; in mijn beleving echt een monster...

 

Dit column is geschreven door Annemarie, werkzaam als wijkziekenverzorgende in de thuiszorg.

Delen