• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Keuzes maken'

14 JANUARI 2017

Vijftien jaar is ze, mijn nichtje. Een prachtige meid. Ze hoopt dit jaar examen te doen op de middelbare school. En eigenlijk moet ze zich deze maand inschrijven voor een vervolgopleiding. Maar ze heeft werkelijk geen idee welke kant ze op wil. Mode en kleding interesseren haar wel. Maar wat dan precies? Kleding maken? Ontwerpen? Nee, toch eigenlijk niet… Ze heeft stage gelopen op een peuterspeelzaal. Dát vond ze in ieder geval niets! Al die kinderen die haar kleding onder kwijlden, bah. De zorg misschien? Oude mensen vindt ze wel wat maar ‘die laat ik allemaal vallen joh...’

Een idee was geboren. Na een telefoontje met mijn leidinggevende kreeg ik groen licht en nodigde ik haar uit om een avond met mij mee te gaan. Om eens te ervaren en te voelen wat mijn prachtige werk in de thuiszorg inhoudt. Enthousiast ging ze er op in. Vorige week donderdagavond was het zover. Ik haalde haar op de afgesproken tijd op en daar gingen we, de donkere avond in…

Het was koud maar droog, de wind was stevig. We kwamen bij de eerste cliënt. Ik stelde beiden aan elkaar voor en gebaarde dat ze maar op een stoel moest gaan zitten. Terwijl ik meneer in zijn pyama hielp en zijn medicijnen klaar lag zag ik haar met grote ogen rond kijken. Begrijpelijk want dat had ik de eerste keren ook gedaan! En na al de jaren dat ik bij hem kom zie ik nog steeds nieuwe dingen. Zijn huisje is oud, net als hij. De muren zijn okergeel en lijken van karton. De vloer is bezaaid met matjes en stukjes zeil, kraakt en beweegt als je er over loopt…Meneer vindt het toch wel interessant, zo’n jong meisje. Hij kijkt schuin naar haar omhoog en vraagt haar: “Zo, dus jij mot dut ok gaan leren?” Slecht verstaanbaar als hij is door het ontbreken van de meeste tanden glimlacht mijn nichtje maar wat. Meneer neemt er genoegen mee en glimlacht terug. Het treft me en ik denk: ‘wat heeft hij een lieve uitstraling als hij glimlacht!’ We nemen hartelijk afscheid en haar eerste ervaring met de thuiszorg is geboren...

De avond verloopt gezellig. Een aantal cliënten neemt nauwelijks notitie van het feit dat ik niet alleen ben. Anderen reageren echter verrast. En het levert mij zelfs een aantal oprechte complimenten op! “Nou, als jij je tante achterna gaat dan komt het wel goed hoor...” Ik ben er stil van en neem ze dankbaar in ontvangst. Aan het einde van de avond breng ik haar weer thuis. We praten nog even wat na en daarna nemen we afscheid. In de dagen daarna heb ik even contact met mijn schoonzus, haar moeder. Ik doe een aantal handreikingen en geef wat tips. Haar ouders praten en praten met haar, maar mijn nichtje zal uiteindelijk zélf de eerste stap moeten zetten in een richting die ze op wil.

Het nieuwe jaar is net begonnen. Het betekent voor velen ook een nieuw begin. Een periode waarin goede voornemens worden gemaakt. Een voornemen om bijvoorbeeld te stoppen met roken. Om af te gaan vallen. Of om gezonder te gaan eten. De grote vraag van goede voornemens is echter altijd hoe lang ze duren. Voor mijn nichtje is dit jaar óók heel belangrijk. Het wordt het jaar waarin zij keuzes zal moeten maken die bepalend kunnen zijn voor haar verdere leven. De cliënten waar ik kom staan soms ook voor belangrijke keuzes. Wel of geen behandelingen? In hun huisje of appartement blijven wonen of toch verhuizen? Het zijn soms van die onmogelijke dilemma’s waar ‘mijn’ mensen voor staan. En altijd is er weer dat alleen zijn, die eenzaamheid…

Keuzes maken. Ons leven is er vol van. Iedere dag en ieder ogenblik weer. Of je nu 15 jaar bent, 37 of 92, elk mens staat voor keuzes in zijn leven. Ze kunnen moeilijk zijn, onmogelijk lijken. Maar als we biddend al onze keuzes voor mogen leggen aan de Heere God dan mogen we er ook op vertrouwen dat Hij onze weg zal leiden. Die afhankelijkheid wens ik u van harte toe in dit nieuwe jaar…

Deze column is geschreven door Annemarie, werkzaam als wijkziekenverzorgende in de thuiszorg. 

Delen