• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column ‘Met een mond vol tanden’

11 MAART 2016

Ik ben aan het afstuderen op het onderwerp: ‘Hoe reflecteer je op geloof en spiritualiteit in je werk’ iets anders maar zo ongeveer. Vanmiddag zag ik het gebeuren in de praktijk en ik schreef mijn afstudeermaatje een mail:

“Lieve Lea,

Ons onderzoek is actueel, dat merkte ik vanmiddag. Pieter is wijkverpleegkundige en heeft een oud stelletje onder zijn hoede. Zij zorgzaam, vriendelijk, heel broos met ernstige longproblemen. Hij beginnend dement, gek op een borrel en vaak scheldend op zijn vrouw. Ze hebben kind noch kraai, een oude nicht van de Veluwe belt af en toe.

Sinds anderhalve week is ze weg uit huis, ze kon niet meer. Eerst naar een zorgpension, toen door naar het ziekenhuis. Haar man is thuis en drinkt de hele dag door. Daar komt de wijkverpleging nog twee keer per dag en stiekem lengen ze de jenever aan met water. 'Meneer Piet' (zo noemen ze Pieter altijd) ' die jenever is toch niet meer zoals vroeger.' 'Nee' zegt Pieter, 'als je ouder wordt veranderd je smaak hè?' 'Proef es even' Pieter neemt een slokkie: 'Nou Kees, dat smaakt nog best, een lekker mild borreltje.' 'Hmm nou maar ik ga morgen toch een andere fles halen.' En dat vergeet ie dan weer.

Vanmiddag zijn Pieter en ik even naar het ziekenhuis geweest. Ze is geen cliënt meer maar ja, ze heeft niemand, alleen haar man die niet helder is. Pieter vroeg of ik meeging, als hij werkt en hij wordt gebeld kan ik misschien wat opvangen.

Ze was heel zwak, mager, blauw en lag naar adem te happen ondanks een zuurstofslangetje in haar neus. Haar gezicht werd een glimlach toen ze Pieter zag. 'Ik heb mijn vrouw meegenomen' 'Dat vind ik nou leuk' zei ze. 'Meneer Piet, hoe zou het nou met me gaan?' 'Nou' zei Pieter, 'Ik denk dat het heel slecht gaat met u'. Hij zat naast haar bed en hield haar hand vast. Ik zat aan het voeteneind en kon alleen maar bidden, 'Heere, erbarm u over haar, denk aan haar'. Dan voel je je zo rottig dat je niks kunt en durft te zeggen over God enzo.

We fietsten naar huis en ik had er nog over met Pieter, zo van 'hoe kan je dat nou ter sprake brengen hè?' Hij kon ook geen woorden vinden, voelde zich zo onmachtig. Bij iemand evangeliseren is niet je taak, daarbij komt dat die vrouw op haar rug ligt, afhankelijk is, zodat het haast op manipuleren lijkt als je met het geloof aankomt. 'Dit grijpt me zo aan, het lijkt wel of dat het erger is dan toen mijn vader op sterven lag’ zuchtte Pieter. De eenzaamheid, geen kinderen, geen vrienden, echt niemand hebben.

We zijn nog even langs het zorgpension gefietst, kregen een grote bruine koffer met kleren, een portemonneetje met geld en medicijnen voor haar mee. Een tasje met schoon ondergoed ligt hier op tafel, dat wil Pieter morgen even langs brengen.
Pieter is nu aan het werk en hij belde net: 'ik ben net gebeld, ze is overleden...'

Zo zie je maar, ons onderzoek is actueel...”

Deze column is geschreven door Vera, Maatschappelijk dienstverlener Stichting House of Hope

Delen