• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Met elkaar voor elkaar...'

17 JUNI 2016

Mijn werk als wijkziekenverzorgende is het mooiste werk wat ik me op dit moment in mijn leven kan wensen. Het is goed te combineren met mijn gezin, het geeft me veel vrijheid en verantwoordelijkheid én het is redelijk solistisch van aard. Als ik een avonddienst draai kom ik uitsluitend aan het begin van mijn dienst mijn collega van die avond even tegen, en soms ook de collega van de middagdienst. We maken dan vlug even een praatje en wisselen de eventuele bijzonderheden uit die voor mij van belang zijn. Vanaf het moment dat ik de deur van ons kantoor achter me sluit is het de hele avond: de cliënt en ik...

Men zou het saai kunnen vinden, of weinig uitdagend. Mij geeft het echter een ongelooflijk gevoel van ‘er voor gaan’, álles geven en het liefst net nog een beetje meer! De wetenschap, dat ik voor veel cliënten een ‘lichtpuntje’ ben na alweer een lange, in eenzaamheid doorgebrachte dag, geeft me vleugels. Iedere avond weer stel ik mij ten doel álle cliënten (of het er nu 7 of 16 zijn, man of vrouw, christelijk, moslim of atheïst, arm of rijk, jong of oud...) tevreden achter te laten. En wat is het geweldig om te ervaren dat dat bijna altijd lukt!

Hoewel ik mijn avondendiensten zonder direct aanwezige collegae draai behoor ik uiteraard tot een team. Een team bestaande uit zorgregisseurs, zorgverleners en zorgassistenten. En dat is fijn! Fijn omdat we enkel als team de juiste zorg en aandacht kunnen geven aan onze cliënten. Een goede overdracht, een open en heldere communicatie, soms een moment van opbouwende kritiek, dan weer een welgemeend compliment, de wil om alle neuzen één kant op te houden; alleen dan kunnen wij als zorgverleners de cliënten geven waar ze recht op hebben. Liefdevolle zorg en aandacht, ondanks alle moeitevolle omstandigheden die er in hun leven kunnen zijn…

Ik ben trots op mijn werk en dankbaar dat ik in dit grote geheel een kleine schakel mag zijn. Met alle liefde die ik in mij heb vervul ik mijn diensten. En natuurlijk gaat dat de ene keer wat makkelijker dan de andere keer. Natuurlijk zijn er momenten dat ik een collega mis om even te overleggen of gezellig te kletsen. En ja, natuurlijk is mijn grens een keer bereikt en verlies ik mijn geduld. Hoewel dat laatste zelden voorkomt, omdat ik gewoon zo heel erg blij word van mijn werk!

Het is een voorrecht, een klein maar niet onbelangrijk deel uit te mogen maken van een groep mensen die vanuit hun hart en met een oprechte bewogenheid gekozen hebben voor het mooie werk in de zorg. Alleen met elkaar en voor elkaar kunnen we de Bijbelse opdracht vervullen uit Galaten 6: “Draagt elkanders lasten...”

Deze column is geschreven door Annemarie, wijkziekenverzorgende in de thuiszorg.

Delen