• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Nachtdiensten'

30 OKTOBER 2015

Als je in de zorg werkt, ontkom je er (bijna) niet aan: de nachtdiensten. En alhoewel ik het onregelmatige werken meestal prima vind, zeg ik dat niet als ik 's avonds 22.30 uur zit te wachten om te gaan, dan duik ik toch ook echt liever m'n bed in. Maar ja, uniform aan, en dan is het ook wel weer prima.

En als je in het nachtleven zit, heb je ook echt een vreemd leven. Allereerst (bijna) niet slapen als je met je nachtdiensten begint, dus eerst 's morgens een poging doen tot uitslapen, dan de hele dag maar rustig aan doen, om energie voor de nacht te sparen. En als je eenmaal middenin de nachtdiensten zit, tja, dan moet je overdag slapen. Meestal gaat dit gelukkig goed, maar als het buiten 30 graden is, dan is de slaap zo over, of wat denk je van werkzaamheden vlakbij je huis? Die werklui zijn hard aan het werk en denken niet aan een slapende zuster... En dan over je eetpatroon. Middenin de nacht ziet een gebakje er heerlijk uit, maar na 3 happen valt de slagroom echt verkeerd, dus dan maar weer verder met crackers. En toch ontdek je door de nachtdiensten hoe wonderlijk ons lichaam gemaakt is. Niet voor niets is alles op hol, je maag, je darmen, je temperatuur, dat is niet echt ingesteld op zo'n ritme.

Maar ook 's nachts is er geen gebrek aan werk. Naast een aantal standaard werkzaamheden moet je je vooral laten verassen door wat er die nacht weer op je pad komt. Zo ga je steppend over het grintpad naar de thuiszorgappartementen, door het donker, door de kou, en maar hopen dat je onderweg niemand tegenkomt. Maar zo moet je bij dementerende bewoners praten als brugman om ze in bed te krijgen, omdat zij gedesoriënteerd in tijd en plaats zijn. En wat denk je van al die zorgvragers, ze worden middenin de nacht wakker, moeten naar het toilet, kunnen geen lichtknopje vinden, gaan zelf op zoek, en ja hoor, ze vallen weer op de grond.

Vorige week probeerde ik een zorgvrager in bed te stoppen. Ze was erg verward, begreep niet wat de bedoeling was. Ze voelde zich alleen, ze kon niemand vinden. Tot ze mij zag: 'zuster, blijf je bij me?' En toen: 'zuster, kunnen we zingen?' En aangezien de buurvrouw toch niet zo goed hoorde, hebben we op haar verzoek maar samen De Heer is mijn Herder gezongen. Toen is ze daarna toch nog snel in slaap gevallen. Ze was toch niet alleen.....

Deze column is geschreven door Marieke, verpleegkundige´╗┐

Delen