• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Oh wat erg om fouten te maken'

16 DECEMBER 2016

Wat als je van jezelf denkt dat je best precies bent? Gruwelijk! Ik werk als dossierbeheerder bij een bewindvoerder. Mensen zitten compleet in de narigheid, alles is een chaos en ik mag de boel op orde gaan maken. Het lijkt op het werk dat ik gedaan heb bij House of Hope en toen een collega mij vroeg om ook bij hem te komen werken was ik zeer vereerd. Blijkbaar zag hij wel wat in mij. Zelf geld verdienen, ik heb het in dertig jaar niet gedaan. Ik was trots op mijn eerste ‘salaris’ zoals een puber op de eerste opbrengst van zijn vakantiebaantje. Maar ja, dat werk hè… ik vind het heel spannend om de portemonnee van iemand te moeten beheren. Een portemonnee met allemaal onverwachte vakjes en bonnen die als lange witte vingers op me af komen.

Dus ik ben aan het leren, heel hard aan het leren en waar gehakt wordt vallen spaanders. Wat is dat lastig! Ben ik nou zo’n perfectionist? Helemaal niet, ik maak nooit mijn bed op, alleen als ik zeker weet dat een vreemd iemand boven komt(is heel goed voor de ventilatie) en ik kan gerust drie weken niet stoffen. Een rommeltje hier of daar doe ik niet moeilijk over, er moet geleefd worden.

Maar ik snap het niet, bij House of Hope heb ik nog nooit te horen gekregen dat ik vergeetachtig ben of slordig. Ik houd van nette stapeltjes, opgeruimde kasten, goede rapportages en mooi ingevulde formulieren. De laatste maand ben ik van m’n geloof in mezelf afgevallen. Verkeerd ingevulde rekeningnummers, een naam verkeerd gespeld, documenten niet compleet met bijlagen aangeleverd. Is dat erg? Ja, want het zijn allemaal officiële documenten die naar de rechtbank, de bank of uitkeringsinstanties moeten. Dat moet gewoon goed zijn.

Vandaag opende ik de rekening van een cliënt en kreeg ik het koude kippenvel op mijn arm, alsof iemand mij een trui aantrekt die net van de waslijn komt. De kinderbijslag laten storten op de rekening van een andere cliënt! Ik zag dat ik het rekeningnummer van de cliënt verkeerd had ingevuld…

De moed zinkt me in de schoenen. Ben ik hier geschikt voor? Waarom wil ik dit? Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik zeg niks tegen Pieter, anders kijkt hij me straks ook nog verbijsterd aan en ik hoor het hem al vragen: ‘Maar Vera, hoe kómt dat dan?’ Dat kan ik er helemaal niet bij hebben.

Mijn collega die net zo lang als ik hier werk stuurde net een appje, ik lucht mijn hart. ‘Ook al’ is haar reactie. Ook zij had een belangrijk gegeven niet op de lijst gezet die naar de rechtbank moest. Dat verzacht wel iets, maar de onrust blijft. Mijn baas heb ik een mailtje gestuurd, ik durf even niet te bellen. Afwachten maar tot morgen…



Deze column is geschreven door Vera, werkzaam als maatschappelijk werker in Rotterdam.

Delen