• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Patiënt Els'

25 MAART 2016
Van de een op de andere dag ben ik patiënt. Ik loop door het ziekenhuis, laat bloed prikken en meld me bij de opnamebalie. Ik moet geopereerd worden. Thuis zijn er andere dingen te doen: familie op de hoogte stellen en bellen met mijn leidinggevende. Het voelt allemaal onwennig. Vooral dat mensen met mij meeleven. Niet dat ik dat erg vind, maar ik zeg liever sterkte tegen een ander dan dat mensen het tegen mij zeggen.
Ik besef: mooi dat medeleven, maar ik ben degene die er door heen moet. Uiteindelijk alleen, als mens dan. Want ik voel me gesterkt door God. Ik lees toepasselijke Bijbelteksten en noteer ze als reddingsboeien in de oceaan. Al ben ik niet ziek, het is alleen een operatie, het voelt als een reis waarvan ik niet weet hoe die zal verlopen. Er is een er voor en er na. Ik doe gewoon mijn werk en bereid de overdracht van mijn cliënten voor. Mijn agenda is, meer dan anders nog, één en al onzekerheid. Wanneer komt dat telefoontje van bureau Opname van het ziekenhuis? Haal ik de afspraak van over drie weken nog of heeft mijn collega mijn werk dan al overgenomen? Een vakantie boeken we altijd al met het besef dat we niet weten hoe het jaar zal verlopen, nu zoveel te meer. Ik heb ook zo mijn zorgen hoe het moet na de operatie. Wat als er bezoek komt en te lang blijft plakken? En zal ik niet te veel gaan mopperen op mijn man over futiliteiten als de kleur van het schoonmaakdoekje (“Nee, blauw is voor het sanitair”) zodra ik weer een beetje aan het herstellen ben? En wat moet ik al die tijd? Heb ik genoeg te doen of ga ik me vervelen? Ik zou willen dat het voorbij was, of de laatste week van mijn verlof. Maar ik moet wachten. Dat lastige wachten.

Van de een op de andere dag ben ik patiënt. Ik loop door het ziekenhuis, laat bloed prikken en meld me bij de opnamebalie. Ik moet geopereerd worden. Thuis zijn er andere dingen te doen: familie op de hoogte stellen en bellen met mijn leidinggevende. Het voelt allemaal onwennig. Vooral dat mensen met mij meeleven. Niet dat ik dat erg vind, maar ik zeg liever sterkte tegen een ander dan dat mensen het tegen mij zeggen. Ik besef: mooi dat medeleven, maar ik ben degene die er door heen moet. Uiteindelijk alleen, als mens dan. Want ik voel me gesterkt door God. Ik lees toepasselijke Bijbelteksten en noteer ze als reddingsboeien in de oceaan. Al ben ik niet ziek, het is alleen een operatie, het voelt als een reis waarvan ik niet weet hoe die zal verlopen. Er is een er voor en er na. Ik doe gewoon mijn werk en bereid de overdracht van mijn cliënten voor. Mijn agenda is, meer dan anders nog, één en al onzekerheid. Wanneer komt dat telefoontje van bureau Opname van het ziekenhuis? Haal ik de afspraak van over drie weken nog of heeft mijn collega mijn werk dan al overgenomen? Een vakantie boeken we altijd al met het besef dat we niet weten hoe het jaar zal verlopen, nu zoveel te meer. Ik heb ook zo mijn zorgen hoe het moet na de operatie. Wat als er bezoek komt en te lang blijft plakken? En zal ik niet te veel gaan mopperen op mijn man over futiliteiten als de kleur van het schoonmaakdoekje (“Nee, blauw is voor het sanitair”) zodra ik weer een beetje aan het herstellen ben? En wat moet ik al die tijd? Heb ik genoeg te doen of ga ik me vervelen? Ik zou willen dat het voorbij was, of de laatste week van mijn verlof. Maar ik moet wachten. Dat lastige wachten.

En dan, na een paar intensieve weken is het al weer voorbij. Ik kom langzamer dan ik zou willen weer op gang. Ik kan maar niet wennen aan mijn langzame tempo. Maar ik geniet ook van het voorjaarszonnetje, van bezoek en bloemen. Dankbaar ben ik voor het voorspoedige herstel. De Arbodienst heeft gebeld en we hebben afspraken gemaakt over wanneer ik weer zal beginnen. Ik zie uit naar een gewone werkdag met telefoontjes, rapportage en cliëntgesprekken. Niets is zo mooi als gewoon werken.

Deze column is geschreven door Els, maatschappelijk werker bij Siriz. Een organisatie voor hulp, opvang en voorlichting bij onbedoelde zwangerschap
Delen