• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column: Praatje over de heg

09 OKTOBER 2015

En toen begon ik met de opleiding voor maatschappelijk werker. Dat was in september 2012. Ik weet nog hoe ik geen hap door mijn keel kreeg ’s morgens en na aankomst bij de draaideur stond te turen naar de monitor, samen met een ander meisje dat voor de eerste lesdag kwam. En dat de baas vertelde dat een praatje met de buurvrouw over de heg heel mooi is maar dat er bij hulpverlening meer komt kijken.

Nu zit ik al weer in jaar vier en tel ik met spijt de lesdagen af, nog maar vijf te gaan! Oh wat ga ik dat missen, die leuke lessen sociologie, ethiek, de lieve en leuke klasgenoten en het geworstel door kernopgaven en taaie lesboeken! Ik hoef me niet te vervelen, afstuderen moet ik ook nog en dat schijnt een monsterklus te zijn maar die lesdag is altijd mijn uitje geweest. Heerlijk om maatschappelijke vraagstukken te bekijken van alle kanten en na te denken over  de zin van het leven, de WMO of gewoon over het motiveren van mensen die niet vooruit te krijgen zijn.

Ik loop stage bij House of Hope, waar we in een nieuw pand zitten op de kop van Katendrecht. Dat krakkemikkige pand midden in de oude wijk had ook wel wat maar wat een heerlijkheid dat we nu ruimte hebben! Alles is mooi geel geschilderd met wit, er zijn hoge plafonds en mooie stoelen. Ik zat van te voren te somberen en dacht dat hier geen hond zou komen. Vorige week was er een klein hondje van een cliënt en de cliënten weten ons inmiddels ook te vinden.

Wat ik altijd weer een kunst vind is het helpen van mensen zonder de redder te gaan uithangen. Zo snel schiet ik in de reddersrol, als mevrouw Nwagi moet bellen met de gemeente ‘doe ik het wel even voor haar’ terwijl ik haar veel meer help als ze het zelf doet. Ze kan het trouwens best hoor. Vorige week kwam ze met een kaart van Stedin waarop stond dat haar energie werd afgesloten, DIE DAG! Ik baalde enorm, komt ze om vier uur ’s middags en kan ik weer gaan lopen rennen. Hier heeft ze al veel eerder bericht van gehad, waarom komt ze niet een dag eerder? Ik ging bellen met die en gene, maar er was niks aan te doen. Mevrouw ging naar huis en ik liet haar gaan.

De volgende week heb ik haar maar eens gebeld, hoe het nu toch ging zonder stroom? Nou, dat ging prima, ze had gebeld, een borg gestort en ze was weer aangesloten op energie bij een andere maatschappij. Geweldig, ze heeft het gewoon zelf geregeld! Ik zit het weekend met een knagend gevoel in mijn lijf omdat ik haar niet had kunnen helpen. Daar ga ik haar op bevragen, hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen?

Wat heb ik geleerd op school, wat is er eigenlijk blijven hangen?  De laatste lesweken leer ik hele mooie dingen op school over gezinnen, over gespreksvoering met meerdere mensen, over maatschappelijke ontwikkelingen. Het meest leer ik toch op de Maashavenweg op Katendrecht. Als ik terug kijk naar jaar 1 zie ik gelukkig wel dat ik al een hele boel geleerd heb. Dat ik ont-wikkeld ben. Een mens kan zo ingewikkeld zijn, blinde vlekken, angsten, maniertjes en uitvluchten hebben. Langzaam aan leer ik dat ik mezelf mag zijn, kwetsbaar zoals ook mijn cliënten dat zijn. Dat geeft herkenning en verbinding. Geen hulpverlener die op zalvende toon vraagt: ‘wil je nog iets delen?’, maar gewoon een mens naast een mens. Een praatje over de heg maken, maar dan met alle zintuigen op scherp. Hard werken.

Deze column is geschreven door Vera, Student Maatschappelijk Werk en Dienstverlening



Delen