• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Straks komt de zuster...'

07 DECEMBER 2016

Het is dinsdagavond, 19.35 uur. De hele dag heb ik alleen gezeten. Vanmorgen zou de beneden-buurvrouw koffie komen drinken maar ze belde af. Ze voelde zich niet fit. Ik vond het jammer maar het was niet anders. En dus heb ik alleen mijn koffie gedronken, in gedachten verzonken. Het leek alsof het minder lekker was dan anders...

Ik was vroeg opgestaan. De slaap had me al wat uren in de steek gelaten maar wat moest ik, zo vroeg op? Het wassen en aankleden viel me zwaar, ik was dan ook buiten adem toen ik eindelijk klaar was. Moe en hijgend was ik in mijn stoel voor het raam gezakt, naar buiten starend. Buiten zag ik mensen over straat lopen, auto’s reden af en aan over de weg, het was druk! Niemand zag mij. Ik zat daar, in een hoekje in mijn stoel.

Mijn gedachten gingen verder. Ineens moest ik denken aan de tijd dat ik nog samen was met mijn lieve man. Wat hadden we het goed! Alles deden we samen, alles. Een groot gezin gekregen, alle kinderen goed terecht gekomen. Wel jammer dat ze allemaal zo ver weg zijn gaan wonen. Na het trouwen van de jongste waren we weer samen overgebleven, maar wat hadden we het fijn. Tot hij ziek werd en stierf. Een moeilijke tijd was dat. En zo verdrietig ook! Wat een leegte liet hij achter… Ineens moest ik alles alleen doen. Alleen de boodschappen halen, alleen beslissingen nemen over van alles en nog wat, alleen eten, alleen koffie drinken. Het was alsof er ook een stukje van mezelf stierf. Alsof ik niet meer compleet was... 

Straks komt de zuster. Dat is voor mij een lichtpuntje aan het einde van weer een lange, eenzame dag. Het is wel altijd spannend wíe er komt. Ik ben ondertussen gewend aan een paar vaste gezichten. Maar je weet het nooit, soms komt er iemand die vreemd is. Dat vind ik best wel moeilijk. Ik moet dan uitleggen waar alles ligt en hoe ik het graag wil hebben en dat kost me best veel energie. De meeste keren tref ik het, dan hebben we een gezellig praatje en heeft de zuster even tijd. Of misschien heeft ze dat niet maar doet ze voorkomen alsóf ze het heeft. Dat vind ik altijd heel fijn. Maar een enkele keer komt er een zuster die vreemd is en niet zo veel zegt. Ik voel me dan later heel verdrietig en machteloos. Ik kan er immers ook niets aan doen dat niet alles meer lukt. Ik zou het nog zo graag allemaal zelf willen doen maar helaas is die tijd voorbij. Het lijkt wel of de zusters ook steeds minder tijd krijgen om mij te helpen. Ze zeggen dat het iets te maken heeft met bezuinigingen. Best raar, maar wie ben ik om er iets van te zeggen?

Ik moet nu eigenlijk mijn avondeten op gaan warmen. Maar ik heb er helemaal geen zin in. Er is niets aan, alleen eten. Het smaakt niet, het hoeft voor mij niet. Ik kan net zo goed een schaaltje vla nemen, dat is net zo makkelijk…

Straks komt de zuster. Ik hoop zo dat het een bekende is! Dat we even gezellig kunnen praten, dat ze misschien iets vertelt over haar kinderen of zo. Even iets anders, even mijn gedachten verzetten. Mijn gedachten, die altijd maar malen. Malen en malen. Die nooit stilstaan… Oh, de bel gaat! Daar komt de zuster…”
 

Beste lezers, ik heb deze keer de rollen omgedraaid en vanuit het perspectief van de cliënt geschreven. De kwetsbare, oudere cliënt, die na een lange dag wacht op ‘de zuster’. Voor wie dat vaak het enigste moment van menselijk contact is! Laat het een motivatie voor ons zijn, werkers in de zorg, om met alle liefde van ons hart ons werk te doen. Om onbaatzuchtig te geven, zonder iets terug te verlangen. De cliënt zal je zo dankbaar zijn…

Deze column is geschreven door Annemarie, wijkziekenverzorgende in de thuiszorg.

Delen