• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Tijd voor het kindje?'

03 NOVEMBER 2016

Farida was 11 weken zwanger toen ik haar ontmoette voor een keuzegesprek. Ze kwam er niet goed uit. “Ik weet nu al 7 weken dat ik zwanger ben en nog steeds weet ik niet wat ik moet doen. Ik wil mijn kind houden maar ik weet dat mijn moeder me het huis uit zal zetten. Waar kan ik dan terecht?”

We spraken over haar omstandigheden, over haar levensloop en haar vriend. Farida wilde de zwangerschap het liefst uitdragen, maar zag op tegen alle gevolgen die dat met zich mee zou brengen. Een keuze voor de zwangerschap betekende zeer waarschijnlijk dat ze naar een vorm van opvang zou moeten. Farida maakte met haar 20 jaar een zelfstandige indruk. Zou het haar lukken om een keuze te maken? Van haar familie kon ze geen steun verwachten, alleen afwijzing. Haar vriend leek het ‘probleem’ zwangerschap uit de weg te gaan en echte vriendinnen had ze niet. “Ik ben zo vaak verhuisd. Ik heb niet veel vriendinnen. Ik ken geen mensen die ik echt vertrouwen kan.”

Na ons gesprek wilde Farida zelf verder nadenken. Ze zou contact zoeken als het nodig was.
Een aantal weken later liet Farida via Whatsapp weten dat ze gekozen had voor de zwangerschap en dat het contact met haar vriend weer beter ging.

We zijn nu drie maanden verder. In de achterliggende tijd heb ik Farida intensief begeleid. Na een spannende tijd is er wat rust gekomen. Farida woont in een aanbouw bij het huis van een gastvrije familie *. Ze heeft onlangs haar zus gesproken en gaat weer naar school. Veel van de gesprekken die ik met haar had gingen over ‘regeldingen’ zoals woonruimte, financiën, school, haar hulpverleningsplan, afspraken over veiligheid, regels van het gastgezin enz. Hoog tijd om met Farida  haar aanstaand moederschap te bespreken. Door alle organisatorische drukte  kom ik daar in het begin van mijn begeleiding soms weinig aan toe. Gek eigenlijk, we zijn zo bezig voor het kindje dat we er niet aan toekomen om met het kindje bezig te zijn. Dat is een valkuil voor jonge moeders, maar ook voor hulpverleners denk ik. Tijdens de zwangerschap begin je al te bouwen aan de band met je kindje. Wat is het belangrijk dat dit goed verloopt en dat het kindje zich (straks) welkom weet. Een mooi thema om volgende keer weer tijdens de start van een begeleiding mee te beginnen, neem ik me nu voor.

Deze column is geschreven door Els, maatschappelijk werker bij Siriz. Siriz is een organisatie voor preventie, ondersteuning, en zorg bij onbedoelde zwangerschap. * Siriz werkt met eigen gastgezinnen. Voor meer informatie, zie www.siriz.nl

Delen