• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column 'Vakantietijd, een tijd van gezelligheid! Of van eenzaamheid?'

06 JULI 2017

Column ‘Vakantietijd, een tijd van gezelligheid! Of... eenzaamheid?’

“Alle drie de kinderen gaan in dezelfde weken weg Annemarie, ik zie er zo tegenop...” Haar blik dwaalt af naar buiten en dan slaat ze haar ogen neer. Mevrouw de Jager. Stilletjes zit ze daar, in een hoekje op de bank. Ons gesprek was zo opgewekt begonnen. Ze had een fijne dag gehad vertelde ze. “M’n buurmeisje van vroeger kwam vanmorgen onverwachts langs, we kennen elkaar al 73 jaar. Het was zo gezellig...”  Tussen één en twee had ze een uurtje gerust. Na een kopje thee had ze een poosje gelezen, totdat opeens de bel ging. Haar oude predikant stond voor de deur! Hij moest die avond voorgaan in een plaats in de buurt en had van die gelegenheid gebruik gemaakt om even een bos bloemen bij haar te brengen. “Het was zo fijn zuster, even een gesprek van mens tot mens, even een moment van oprechte aandacht...” Het had haar goed gedaan. Na een telefoontje van haar dochter was ze het avondeten op gaan warmen. Gedachteloos had ze het opgegeten. “Als je alleen bent smaakt alles anders lijkt het wel, het smaakt me echt niet meer zoals vroeger...”

En nu ben ik bij haar. Opgewekt als altijd kletsen we even over van alles en nog wat. Ze vraagt naar de kinderen. Naar mijn man. En dan komt als vanzelf het gesprek op de komende vakantie. Of ik nog weg ga? Ik vertel haar dat we inderdaad weg hopen te gaan, naar een dorpje in de buurt van Cochem, in Duitsland. Ze glimlacht en pakt mijn handen vast. “Fijn voor je zeg, ik gun het je echt hoor...”

Dan verandert haar blik. Wég is haar blijheid, haar opgewektheid. “Alle drie de kinderen gaan in dezelfde weken weg Annemarie, ik zie er zo tegenop...” Ach, ik begrijp haar gevoel zo goed. Deze lieve vrouw heeft het onuitsprekelijke voorrecht dat zij kinderen heeft. Kinderen, die alledrie bij haar komen. Die zelfs zeer regelmatig komen. Die de was doen voor moeder, haar bed verschonen, gezellig een dagje bij haar blijven. Die dan heerlijk warm eten voor haar koken zodat ze even geen kant-en-klaar maaltijd hoeft op te warmen. Kinderen, die met haar praten, haar helpen, er voor haar zijn!

En nu? Nu gaan ze alledrie in precies dezelfde weken op vakantie. Wel twee weken lang. Met een snik in haar stem zegt ze: “Een andere zuster zei: dat is wel een beetje dom van uw kinderen, dat ze het zo gepland hebben! Maar och, ik kan er toch niks van zeggen? Ze hebben allemaal hun eigen gezin, hun eigen leven...” Ze haalt haar schouders op, niet uit onverschilligheid maar als teken dat ze zich er bij neerlegt. Ze heeft immers geen keus...

Dat het wellicht een tikje onnadenkend is geweest van de kinderen kan ik niet ontkennen maar het is een feit dat deze vrouw daar op dit moment niets aan heeft! Zij zit straks twee weken alleen. Samen hebben we nog even gepraat. Haar opzien wegnemen kon ik niet, haar vertellen dat het wel mee zou vallen evenmin. Toch kreeg ik bij het weggaan een knuffel; “Dankjewel Annemarie, dat je even naar me geluisterd hebt...” 

De vakantietijd breekt aan. Voor velen mag het een tijd van rust zijn, van ontspanning, van samenzijn. Wat een geschenk! We hebben echter allemaal wel zo’n mevrouw de Jager in de buurt. Zullen we wat extra naar deze kwetsbare mensen omzien? Juist nu de mensen in hun soms toch al zo kleine kringetje op vakantie gaan? Ze zullen u zo dankbaar zijn...

Vakantietijd. Voor velen een reden om weg te gaan. Dichtbij of verder weg. Waar u ook gaat, ga met God! Ik wens u van harte een gezegende vakantietijd.

 Geschreven door Annemarie, werkzaam als wijkziekenverzorgende in de thuiszorg.


Delen