• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Column: Werken in de vakantie

25 SEPTEMBER 2015

Eindelijk, na een periode van werken is dan mijn zomervakantie aangebroken. Heerlijk een paar weken niet naar het werk te hoeven. Een maand geleden was ik aan de beurt, toen zo ongeveer iedereen het erop had zitten en weer aan het werk moest.

En toch, helemaal los van het werk als verpleegkundige kom ik niet, aangezien ik een weekje vrijwilligerswerk zou gaan doen: voor het 4e jaar als zorgvrijwilliger en ganghoofd in een vakantieweek voor mensen met zorg, zorg op somatisch maar ook op psychisch vlak. De reacties van de mensen om mij heen zijn dan ook heel wisselend, dat varieerde van: in de vakantie moet je uitrusten, helemaal los komen van het werk, opladen voor een nieuwe werkperiode, een ander gaf weer aan: geweldig, dankbaar werk, enz. En het klopt, dit jaar moest ik ook wel even slikken. Het was een druk jaar geweest, dus ik was ook echt toe aan mijn vakantie. Maar toch, ik dacht aan de herinneringen van de afgelopen 3 jaar dat ik mee was geweest, in één woord: geweldig.

Ondertussen is het alweer een paar weken geleden. Met veel mooie herinneringen denk ik terug aan deze mooie week. Als ik aan mijn stagiaires vraag waarom ze aan een opleiding in de zorg begonnen zijn, dan is de reden dat ze graag voor mensen willen zorgen die dit niet meer zelf kunnen. En in alle hectiek van alledag verlies je dit soms bijna uit het oog. Dagelijks ligt er veel werk te wachten, het is nooit klaar, het kan altijd beter, er moet meer gedaan worden in minder tijd, de kwaliteit moet omhoog. Dit kan zoveel energie kosten dat je de reden waarvoor je dit werk hebt gekozen, soms uit het oog verliest. En met zo'n weekje vrijwilligerswerk lijkt dit juist weer helemaal terug te komen. Dat is zo fijn. Je hebt zo veel meer tijd voor de mensen, je krijgt zoveel positieve reacties van ze terug.

Zo was ik verantwoordelijk voor 3 gasten, 3 totaal verschillende gasten. Een mevrouw die 4 kinderen heeft, waarvan er 2 in buitenland wonen, en de andere 2 ook niet echt in de buurt. Ze gaat 2 dagen naar een soort dagopvang, daar krijgt ze goed te eten, verder eet ze voornamelijk diepvriesmaaltijden. Wat is het een genot om te zien hoe zij geniet van al het eten wat ze deze week kreeg. Ze lijkt wat te vereenzamen, cognitief lijkt het ook minder, toch woont ze nog zelfstandig, alleen in een huis, met 2x/dag thuiszorg. Maar wat is ze ontzettend dankbaar als je haar helpt. Meteen ook een leermoment voor mij, om met de zorgmomenten tijd voor haar te nemen, en haar niet in 'werk' tempo op bed te leggen. Daarnaast nog een mevrouw, zij was voor de tweede keer weduwe geworden. Ze was nog behoorlijk zelfstandig. Maar ze vond het erg fijn als je met haar kwam praten. Ze was verpleegkundige geweest. En wat vond ze dat leuk om haar ervaringen te delen. Ze noemde de vrijwilligers engelen van de Heere, zo bijzonder vond ze dat werk wat wij deden. En dan nog een mevrouw. Zij had volledige hulp nodig m.b.v. 2 personen. En wat had ze soms een beperkte woordenschat, dat zich uitte in vloeken of schelden, terwijl ze christen is, met name met de zorgmomenten, als ze pijn had. Gelukkig hadden we snel het recept daarop gevonden, samen psalmen zingen tijdens die momenten. Wat vond ze dat fijn. En de andere vrijwilligers kwamen om de hoek van de douche kijken, wat daar nou toch allemaal gebeurde. En aan het einde van de week, 2 gasten hadden bij de hele groep gasten geld ingezameld om voor de vrijwilligers een bedankje te kopen.

Een verloren week, jammer van de vakantiedagen? Absoluut niet! Een week, bijzonder en dankbaar werk, te mogen helpen, om mensen te verzorgen en te laten genieten, van alles wat de Heere ons geeft. Daarnaast is het goed om ook in de vakantie niet egoïstisch te zijn, om alle dagen voor jezelf te houden, maar om daarvan te delen met anderen!

Deze column is geschreven door Marieke Oostrom, verpleegkundige

Delen