• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Terugblik bijeenkomst "Zorg, het mag wat kosten...!?"

24 SEPTEMBER 2015

Op 17 september hadden we als RMU sector gezondheidszorg & welzijn ‘het Richtsnoer’ Esmé Wiegman, voormalig Tweede Kamerlid en momenteel directeur van de Nederlandse Patiënten Vereniging, in ons midden. Het thema van deze avond was: “Zorg, het mag wat kosten”.

Na de opening door de voorzitter van de avond en de introductie van Esmé Wiegman zelf, spitste de avond zich snel toe op het onderwerp met vragen als: “Moeten we dure geneesmiddelen blijven betalen als overheid?”, “Is geld een reden om een behandeling te stoppen?”en “Wie betaalt het verzorgingshuis?”.

De basale uitleg door Esmé over ons zorgstelsel wierp wat meer licht over de verdeling van het geld én de besluiten die worden genomen:

De drie belangrijkste wetten zijn op dit moment de Zorgverzekeringswet (die een ieder verplicht om zich voor gezondheidszorg te verzekeren), de Wet Langdurige Zorg (die geld beschikbaar stelt voor zorg die onverzekerbaar is) en de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (decentrale aanvullende zorg). Esmé legt uit dat het op dit moment de zorgverzekeraars en zorgorganisaties zijn die erg veel macht hebben, in tegenstelling tot de patiëntenorganisaties. Het belang van de patiënt loopt volgens haar dus gevaar.

De Bijbel zegt volgens Esmé ook iets over dit onderwerp. Ze citeert Job 1 en Matheus 8 en wijst op de houding van respectievelijk Job en Jezus. Zijn zorg voor de armen en zieken is een voorbeeld voor ons. Esmé vertelt dat de kerk een lange tijd een grote rol gespeeld heeft in het verlenen van zorg aan de naaste. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen er steeds meer zorg- en bijstandswetten bij. De levensverwachting is na die tijd enorm gestegen met als gevolg dat de zorgkosten ook steeds hoger zijn geworden. “Waar is de grens?”, vraagt Esmé zich af. De uitdrukking ‘liever afhankelijk van de staat dan van de straat’ ziet ze nog steeds bij velen. We zijn volgens haar verleerd zorg te vragen, maar ook om naar anderen om te zien. De eerste gedachte is vaak ‘Wat kan de staat aan mijn buurman geven?’ en dan pas: ‘Wat kan ik doen?’.

Moeten we dan naar een maximaal bedrag per patiënt nu de zorgkosten zo stijgen? Of moeten we meer kijken naar het slagingspercentage van een behandeling? Moeten we misschien meer in gesprek gaan met patiënten over óf bijvoorbeeld dat nieuwe heupgewricht wel zinvol is? Punten die Esmé Wiegman inbrengt als mogelijke oplossingen.

Na de pauze waren er nog enkele prikkelende stellingen die al snel een boeiende discussie opleverden:
  1. “Ouderen moeten eerst al hun spaargeld opmaken voordat de overheid ingrijpt.”
  2. “Mensen zijn zelf verantwoordelijk voor het (laten) organiseren en betalen van huishoudelijk werk.”
  3. “Juist voor het betalen van dure behandelingen is de zorgverzekering. Als samenleving moet je dit met elkaar opbrengen.”         
 Aandachtig gehoor  

Na de pauze waren er nog enkele prikkelende stellingen die al snel een boeiende discussie opleverden:

“Ouderen moeten eerst al hun spaargeld opmaken voordat de overheid ingrijpt.”
“Mensen zijn zelf verantwoordelijk voor het (laten) organiseren en betalen van huishoudelijk werk.”
“Juist voor het betalen van dure behandelingen is de zorgverzekering. Als samenleving moet je dit met elkaar opbrengen.”

Na afloop werd nog flink nagepraat over dit steeds meer actuele onderwerp. Eén ding staat als een paal boven water: De dilemma’s over kosten in de zorg worden steeds actueler!

Delen