• vakorganisatie met Bijbelse visie
  • brede dienstverlening
  • veel voordeel voor leden

Tweestrijd omtrent reanimatiebeleid

23 FEBRUARI 2018

Herken jij het ook dat je op je werk in situaties komt waarin je liever niet wilt komen?

Als verpleegkundige op de ambulance maak je zo nu en dan van deze situaties mee. Onlangs kregen wij als team op de ambulance in het weekend onze zorg over een patiënt die ernstig benauwd was. De patiënt was zo benauwd dat voor haar leven werd gevreesd. Bij onze aankomst was de familie aanwezig, evenals de verzorgenden van de patiënt. Onze eerste zorg gaat altijd uit naar de patiënt die aan onze zorgen is toevertrouwd. Nadat wij de patiënt gestabiliseerd hadden de vraag van onze kant aan de verpleeghuisarts.

Is er met de patiënt gesproken over of zij wel of niet gereanimeerd wenst te worden?

Gezien de medische voorgeschiedenis van deze patiënt zou het niet wenselijk zijn. Reden hiervan is dat de lichamelijke conditie van de patiënt dermate slecht is dat de kans op een goede uitkomst wat betreft kwaliteit van leven nihil is. Aan de patiënt zelf kunnen wij het op dit moment niet voorleggen omdat deze geen reactie geeft op onze vragen. Maar de familie die aanwezig is staat erop dat wanneer het zover zou komen, er alles aan gedaan zou moeten worden. De verzorgenden van de patiënt geven aan dat hier al lange tijd een discussie over bestaat en er wel even sprake zou zijn geweest van een niet reanimeren beleid maar dat dit helaas niet duidelijk staat omschreven. Nu we plotseling in deze situatie zijn gekomen maakt een ieder zich toch wel zorgen waarom er geen duidelijk beleid is afgesproken!

Ik leg de situatie opnieuw aan de verpleeghuisarts voor. Echter vindt zij het moeilijk om hier een besluit in te nemen omdat zij de patiënt niet goed kent, daar zij als waarnemer dienst heeft.
Ik maak mij intussen ernstig zorgen over de toestand van de patiënt omdat zij niet voldoende lijkt te herstellen na de aangeboden behandeling en ernstig benauwd en verminderd aanspreekbaar blijft. Het raakt mij als verpleegkundige dat bij een patiënt met een uitgebreide medische voorgeschiedenis geen duidelijk wel/niet reanimeren beleid is afgesproken. 

Mijn persoonlijke visie is dat ik optimale zorg wil verlenen aan deze patiënt mits het de patiënt ten goede komt. Ik vind de kwaliteit van leven erg belangrijk en wil zorgvuldig afwegen of een reanimatie wel of niet zinvol is. 

Daarentegen ben ik ook van mening dat medisch heel veel mogelijk is, maar er ook een moment komt in ieders leven dat zijn/haar tijd van sterven daar is en wij niet onnodig moeten rekken. Opnieuw geef ik aan dat ik graag duidelijkheid wil mocht het onderweg naar het ziekenhuis zover komen. 

De familie blijft bij hun standpunt...Ik sta in tweestrijd! Moet ik op dit moment tot het uiterste gaan en uitgebreid met de familie en arts in gesprek om de voor en tegens te bespreken van wel of niet reanimeren? Sta ik als ambulanceverpleegkundige in mijn recht wanneer ik besluit om niet te gaan reanimeren? De andere kant is daar ook, wanneer ik wel de reanimatie opstart en er een langdurige reanimatie volgt hoe wordt dat ontvangen wanneer ik deze patiënt aan de handen van de doctoren toevertrouw? Soms krijg je dan de vraag ‘Waarom ben je toch nog begonnen?’.
Ik besluit de wens van de familie te volgen omdat er geen code beleid aanwezig is en ik niet kan bouwen op de verpleeghuisarts die als waarneemster aanwezig is. Tegelijk hoop ik dat het niet zover hoeft te komen!

Met spoed vertrekken wij naar het ziekenhuis, onderweg blijft de situatie van de patiënt stabiel. Eenmaal op de eerste hulp opnieuw de vraag van het team aldaar! Is er een beleid afgesproken t.a.v. het wel/niet reanimeren? Ik beantwoord dat er geen duidelijk beleid is. Echter opnieuw uit de familie de wens dat het wel wenselijk is. De arts geeft aan gelijk met de familie in gesprek te gaan en de situatie te bespreken.

Ik hoop dat men het belang in blijft zien om een reanimatie beleid goed te bespreken met de patiënt en familie. Dit om een situatie zoals hierboven omschreven te voorkomen!

Deze blog is geschreven door Thijs, werkzaam als ambulanceverpleegkundige. 

Februari, 2018

Delen