Terug naar Kennisbank

"Jongelui, hou even vol"

‘Jongelui, hou even vol’. De brief van de 94-jarige Jan Hoek maakt wat los. De reacties van jongeren op de brief van ‘meneer Hoek’ liegen er niet om. Van: “Als ik erover nadenk, vind ik ook wel dat we niet moeten zeuren over feestjes”, tot: “Kunt u ook wat empathie opbrengen voor ons?”

Vergis ik me, of zijn we het omgaan met teleurstellingen en tegenslagen in het leven drastisch verleerd? Wij, die hooguit een economische crisis en lokale aanslagen meemaakten. Wij, die een regering hebben, die alles ‘fikst’. Veel jongeren [en ouderen die zich jong voelen] leven in de waan van studeren, vakantietje pakken, terrasje pakken en liken. Als verworven vrijheden wegvallen, gaan we zuchten en klagen. Er ís reden tot klagen, we ervaren tegenslag. Voor de een is dit meer aanwezig dan voor de ander. Bovendien kunnen we niet voor een ander invullen in hoeverre de coronacrisis impact heeft op zijn/haar leven en als zwaar wordt beleefd. Dit verschilt immers per situatie en per persoon.

Toch vraagt God ons niet om bij de pakken neer te zitten of dat nare gevoel weg te feesten. In de eerste verzen van Klaagliederen 3 hoor ik Jeremia klagen: Ik ben de man die ellende gezien heeft, door de stok van Zijn verbolgenheid. Mij heeft Hij geleid en doen gaan in duisternis, en niet in licht. Ja, Hij heeft telkens weer Zijn hand tegen mij gekeerd, de hele dag. Hij heeft mijn vlees en mijn huid doen wegteren.” Jeremia schrijft niet over het skippen van een feestje of een drankje thuis doen in plaats van op het terras. De regels is vers 27 en 28 verbazen me dan ook: “Goed is het voor een man, als hij een juk draagt in zijn jeugd. Laat hij eenzaam zitten en zwijgen, omdat Hij het hem opgelegd heeft.” Misschien is dat het geheim: “Want Zijn juk is zacht en Zijn last is licht” (Matth. 11:30).

Volg ons op Instagram voor inspiratie tijdens je koffiepauze.

Volg ons: rmu.nu