Terug naar Kennisbank

Column | Voor de eenzamen, en voor hun werkgevers

Gepubliceerd op 2021-02-19

Grenzen dicht, kerken dicht, winkels dicht, scholen dicht, avondklok, geen bezoek. Onze wereld wordt kleiner, onze ruimte wordt ingesnoerd, ons leven eenzamer. En daar komt dan nog het thuiswerken bij. Werknemers die daarmee nog eens extra in de stilte komen: de reis naar het werk, het verkeer, de contacten met de collega’s, de inspiratie, het “er uit zijn”, ze moeten het missen boven op alle andere maatregels.

Dit wordt geen stukje met aanbevelingen voor werkgevers om iets te doen aan de eenzaamheid van hun werknemers, of die eenzaamheid voor te zijn. Die kunt u vinden op internet. Google op “werknemers eenzaam corona” en u vindt honderden sites van arbodiensten, psychologen, denkers, sociologen, brancheverenigingen en af en toe een ervaringsdeskundige, boordenvol met tips, acties, stappenplannen en good practices.

Wat ik wel met u wil delen is dit. We wennen aan dingen. We wennen aan het gebrek aan een stip op de horizon om uit de crisis te komen. Werknemers kunnen zelfs wennen aan de eenzaamheid. Gewenning maakt de eenzame niet minder eenzaam. Eenzaamheid is soms geeneens een fysieke toestand, het is vaak een emotie. En niet alle emoties worden geuit. Terwijl ze toch doorwerken in geest en lichaam. En op dezelfde manier kunnen werkgevers wennen aan het feit dat dingen nu lopen zoals ze lopen: je mensen thuis, weinig contact, vergaderen via Teams: mijn relatie met mijn werknemer is een beeldscherm, is wifi, is data. Een goed gesprek is een vergaderverzoek. Inspiratie en verbinding: ach, onder de grote noemer Coronatijd schuiven we het voor ons uit. Voor onbepaalde tijd, want niemand weet wanneer het eindigt.

Ik wil waarschuwen tegen gewenning. Tegen afvlakking. Afstomping. Hoort u lange tijd weinig van uw werknemer? Pas er voor op te denken dat het dus wel goed gaat. De eenzame roept roept bijna nooit. De eenzame steekt zijn vinger niet op voor aandacht. Terwijl hij of zij van binnen vaak roept om gezien te worden. Omdat mindset, motivatie en prestatie achteruit gaan door een gebrek aan belangstelling en aandacht. Maar ook, gewoon, om als mens weer gezien te worden. En dat de ander naar me luistert.

Emoties worden gedeeld op een moment we echt samen present zijn. Als beiden, werkgever en werknemer “een gezicht hebben” en in verbinding staan, aanwezig en geïnteresseerd. En ja, dat kan ook via Teams natuurlijk, als het niet anders kan of mag. Maar vergeet uw mensen niet. De eenzame roept bijna nooit.

Ik wil een stapje verder zetten. Ook ondernemers kunnen eenzaam zijn. Eenzaam in hun tobben, hun zorgen, hun wanhoop soms. Kan ik al mijn mensen in dienst houden? Hoe kom ik aan geld om ze te betalen? Blijft mijn zaak bestaan? Hoe lang gaat dit duren? De kapper, de doe-het-zelf-zaak, de winkelier. Ook deze eenzamen roepen vaak niet, en dragen de last alleen. Ik zou willen meegeven aan werknemers, klanten, betrokkenen: zoek ze op, die ondernemers. Ga er niet van uit dat het wel goed gaat zolang ze niet om aandacht vragen. De eenzame roept bijna nooit.

“Ik heb geen mens” zei de eenzame tegen de Heere Jezus. Het was de smartekreet van de vereenzaamde toen eindelijk Iemand oprecht hem iets vroeg. Want niemand luisterde naar hem, niemand bemoedigde hem. Hij leefde, maar hij bestond niet echt. Omdat de mensen aan zich zelf dachten, wenden aan de situatie en dachten: zolang hij niet roept, gaat het goed.

Tot de Heiland zijn eenzaamheid verdreef.

Volg ons op Instagram voor inspiratie tijdens je koffiepauze.

Volg ons: rmu.nu