Terug naar Kennisbank

Peter Schalk: 'Samen werkt beter.'

Na 25 jaar legt Peter Schalk zijn functie als raad van bestuur van de RMU neer. Hij geeft het stokje door. “Het is ook gezond dat er fris bloed komt, nieuwe ideeën misschien, maar steeds vanuit dezelfde grondslag. Op het moment dat de identiteit minder van belang geacht wordt, dan raken we onze meerwaarde kwijt. Dan is de RMU niet meer dan een uitstekend juridisch bureau.”

Foto: Anton Dommerholt

 

Hoe begon het allemaal? Hoe kwam u bij de RMU? 

Als jonge directeur van een basisschool had ik het best naar mijn zin, maar ik keek ook rond met de vraag, “Wat nu?” In december 1993 verscheen er uit het niets een advertentie met de oproep voor een directeur bij RMU. Omdat ik in de oprichtingsfase van de onderwijssector van de RMU betrokken was, had ik al regelmatig contact met de mensen van het bureau. Ik had alleen niet direct het sociaal economisch profiel dat werd gezocht voor de vacature. Dus toen ik solliciteerde, na veel overweging, gebed en gesprek met mijn vrouw, hoorde ik een paar maanden niets. Toen gesprekken met andere sollicitanten niet hadden geleid tot een benoeming, werd ik uitgenodigd en in 1994 werd ik benoemd.

Wat is het belangrijkste dat de RMU heeft bereikt in de achterliggende 25 jaar dat u er werkte?

Het belangrijkste is de groei naar een professionele organisatie, maar verworteld - hoop ik - in de grondslag. Dat is de kern van wat er nodig is bij zo'n organisatie. Op het moment dat de identiteit minder van belang geacht wordt, raken we onze meerwaarde kwijt. We zijn dan niets meer dan een uitstekend juridisch bureau. Ik ben heel dankbaar dat ik erbij mag zeggen dat de RMU breed gedragen is in de achterban. Dat is niet alleen mijn verdienste, maar ik vind het een vreugde dat ik daar leiding aan heb mogen geven.

Wat was de moeilijkste situatie die u in uw werk meemaakte?

Het moeilijkste is geweest dat je de teloorgang van de christelijke waarden en normen bijna aan den lijve ervaart. Je merkt dat je er bij onderwerpen op het vlak van werk en ethiek met een bepaalde intensiteit ingaat, omdat het je hart ook raakt. In een samenleving die steeds verder seculariseert en van Gods goede geboden afgaat lijkt het soms wel eens alsof je tegen dovemansoren spreekt. Ik moet denken aan de woorden van Spurgeon over Psalm 12: “Gesterkt door een indruk van Gods heersende macht zullen wij de boosheden van de tijden tegemoet treden in de geest van de heilige vastbeslotenheid en zullen we hoopvoller bidden: ‘Behoud, o Heere’.”

Hoe zorg je dat je daar (secularisatie) niet moedeloos van wordt?

Ik ben ervan overtuigd dat het uiteindelijk niet mijn zaak is. De wetenschap dat God alle dingen bestuurt en regeert is er, zelfs als je merkt dat de samenleving routes inslaat die lijnrecht tegen Gods geboden ingaan. Dat is een heerlijke geruststellende gedachte. Het is ook erg bemoedigend dat je mensen om je heen hebt die met dezelfde intentie proberen te leven en te werken.

En hoe is het dan om met mensen te spreken die er niets van moeten hebben?

Wat ik doe is relaties leggen, met mensen in gesprek komen, hun namen kennen en laten zien dat ze ook voor mij van waarde zijn, ook al hebben we een totaal ander gedachtegoed. Daar moet je keihard in investeren. Vanuit die relatie kun je moeilijke onderwerpen aan de orde stellen, maar niet als sociale truc. Je blijft wel transparant, je moet niet zaken verbloemen. Leg in gewoon taalgebruik uit hoe standpunten uit de Bijbel komen.

Laatst heb ik Kamerleden van andere partijen in vertrouwen gevraagd of ze bij een document wilden meekijken rondom een controversiële ethische kwestie. Ik vroeg hen of ze wilden aangeven of bepaalde verwoordingen onnodig kwetsend of onduidelijk waren. Ze hebben toen integer gereageerd en een aantal opmerkingen geplaatst bij het document. Ik kon hen die vraag alleen stellen omdat er al een relatie was.

"Heerlijk, die zondag is een geschenk!"


Wat zou u terugkijkend anders doen bij de RMU?

De eerste 12 jaar van mijn tijd bij RMU was ik veelal in de verdedigende rol, bezig met het verdedigen van wat onze verworvenheden waren. Ik ben toen tot de overtuiging gekomen dat we ook moeten uitdragen en uitdelen van wat we hebben ontvangen. Oftewel: je legt aan de samenleving heel rustig uit wat het voordeel is van bepaalde keuzes, waarom anderen daar ook veel aan hebben. Als voorbeeld, in de Eerste Kamer leg je aan andere Kamerleden uit hoe goed het is om op zondag helemaal vrij te zijn om het werk te laten rusten. “Heerlijk, die dag is een geschenk!” Dat is een hele andere insteek dan met je vinger wijzen en zeggen dat ze niet mogen werken op zondag. Door uit te stralen dat Gods goede geboden echt goed zijn voor mensen, krijg je een hele andere dynamiek rondom een thema. Natuurlijk zijn er ook onderwerpen die je steviger neerzet. Denk aan euthanasie of abortus, maar dan nog kun je je woorden zorgvuldig kiezen, zodat mensen begrijpen dat het je gaat om de waarde van het leven.

Waarom stopt u bij de RMU?

Al een paar jaar was ik aan het nadenken over hoe lang ik zou doorgaan bij de RMU. Ik moet toegeven dat ik een vrij druk programma heb. Wat dat betreft is het ook goed om een onderdeel stil te leggen. Dat denken over de toekomst leidde echter niet tot concrete besluiten. Rondom de provinciale verkiezingen dit voorjaar bleek dat ik vermoedelijk alleen in de Eerste Kamer zou verder moeten. In dat geval zou er veel extra werk zijn. Dat had niet in mijn week gepast. Toen dacht ik dat dát misschien het moment was om afscheid te nemen van de RMU. Kort daarna bleek dat er misschien toch twee zetels zouden zijn, maar ik merkte dat ik eigenlijk al had besloten er een punt achter te zetten. In gebed en in gesprek met mijn vrouw heb ik dat toen gemeld bij de Raad van Toezicht.

En wat gaat u nu doen voor de kost?

Ik heb natuurlijk gewoon een inkomen nodig net als iedereen. De Eerste Kamer is maar één dag per week. Daarnaast ga ik werken onder de bedrijfsnaam metTact. Het woord ’Tact’ staat voor toezichthoudende zaken, advisering, coaching en training op bestuurlijk niveau. Ik ga dus werken als zelfstandig adviseur, naar aanleiding van de vele ervaringen die ik heb mogen opdoen.

Klik hier voor meer informatie metTact. 

U heeft een druk leven. Hoe stelt u prioriteiten?

Toen ik startte bij de RMU was het best hard werken. De organisatie moest worden uitgebouwd en het was financieel niet rooskleurig. In het begin was ik avond op avond op pad. Op een zeker moment heb ik besloten niet meer dan drie avonden per week weg van huis te zijn. Dat lukt niet altijd. Ik realiseer me dat ik dit werk alleen maar heb kunnen doen, omdat mijn lieve vrouw heel bewust heeft gezegd dat zij er is voor het huis en ons gezin. Toen onze kinderen jong waren aten we altijd met elkaar, ook tussen de middag als het kon. Op momenten dat ik thuis moest zijn, zoals voor een verjaardag van de kinderen, plande ik gewoon vrij, zodat ik er bij was. Je kunt ook veel plannen.

 

"Wat ik ontzettend graag doe is een potje volleyballen."

 


Voor welke hobby krijgt u nu meer tijd?

Tja, je leven zit gauw vol met de dagelijkse dingen, je gezin en je familie. Je houdt niet zoveel tijd over voor hobby's. Ik heb wel altijd graag gelezen, maar dat is de laatste jaren vooral functioneel. Misschien krijg ik meer tijd voor het lezen van een goed boek. Wat ik ontzettend graag doe is een potje volleyballen. Als we gaan kamperen met het gezin gaat er altijd wel een volleybalnetje mee. Verder hebben we een heerlijke tuin waar we van genieten.

Wat hoopt u voor de toekomst van de RMU?

Ik hoop dat onze achterban - waarvan ik merk dat ze het werk van de RMU waarderen - mee gaat dragen in het gevoel van solidariteit. Ik maak me zorgen over het feit dat ik steeds vaker hoor dat mensen een organisatie als de RMU mooi vinden, maar vragen: “wat heb ik er aan?” Het is dan alsof het individualisme van de samenleving ook ons individualisme wordt. Een groter ledenaantal is geen doel, maar een middel om doelen te bereiken. Naast identiteit is solidariteit een grote kracht van de RMU.
Ik had natuurlijk heel graag gezien dat we onder mijn leiding waren doorgegroeid naar een ledenaantal van 25.000. Maar goed, iedereen die zich nu voelt aangesproken, kan zich opgeven! ;-)

Er is een opvolger gevonden: Jan Kloosterman. Welke tips zou u de nieuwe bestuurder meegeven?

Wees jezelf en doe het werk in afhankelijkheid. Ik ben heel blij dat er een opvolger is gevonden. Ik was niet betrokken bij het sollicitatieproces, maar mijn hart sprong op toen ik hoorde dat Jan Kloosterman was benoemd. Dat geeft je echt het gevoel dat je alles met een gerust hart kan overdragen.”

Samen werkt beter

Als ik terugkijk op 25 jaar, dan zijn er natuurlijk veel dingen verkeerd gegaan. Maar de Heere is heel goed geweest, heel persoonlijk maar ook voor de organisatie. Met dankbaarheid kan ik constateren dat de RMU er goed en gezond voor staat. Het team is met enthousiasme bezig met de uitvoering van een beleidsplan met de titel: samen werkt beter. Ik hoop dat de RMU vanzelfsprekend zal zijn en een krachtige positie in de achterban en samenleving mag innemen. Vooral in afhankelijkheid, met de bede uit Psalm 90 ‘Het werk onzer handen, bevestig dat.’

Bestuurder of lobbyist? 'Bestuurlijk lobbyist? Ik denk dat ik een bestuurder ben, maar mijn hart ligt bij de lobbyist.' 

Netwerken of verslagen schrijven?

Samenwerken of voortrekker zijn?

'Netwerken.' 

 

'Voortrekken kan niet zonder samenwerken.' 

Volg ons op Instagram voor inspiratie tijdens je koffiepauze.

Volg ons: rmu.nu