Leg je de belofte af of doe je een eed?

Een Christen doet een eed als dat wettig van hem wordt gevraagd. Het is juist heel mooi dat de eed kan worden afgelegd. Daarmee geef je aan dat je het ambt of beroep dat je uitoefent niet zomaar doet. Daarom ga je bijvoorbeeld trouw zweren, of je gaat gehoorzaamheid zweren. Of je zweert dat je integer zul handelen, of dat je het belang van je klant centraal zal stellen. Natuurlijk, je zou kunnen zeggen dat je het net zo goed gewoon kunt beloven. Je ‘ja’ hoort toch ‘ja’ te zijn, en je ‘nee’ behoort ‘nee’ te zijn. Dat is zeker waar. Maar de eed gaat dieper. Daarmee zeg je niet: dit verklaar en beloof IK, maar je zegt: bij deze eed roep ik de hulp van de Almachtige in. O God, help mij, om dat wat ik nu zeg waar te maken!

Dat stelt je zwaar verantwoordelijk, en het maakt je diep afhankelijk. Je zegt dat je het gaat doen, maar de hulp van God de Almachtige is onmisbaar. Dat betekent meteen dat je niet zomaar mag zweren. Dat doe je alleen omdat de overheid het vordert. Dat zegt de Heidelberger Catechismus heel mooi. Bij een preek over zondag 37 hoorde ik een mooie uitleg van de betekenis van de twee vingers die omhoog gestoken worden: Twee vingers, want twee weten er van, de Heere God en ik. Kijk, dat maakt afhankelijk!

Gaat het om een heel andere vraag over arbeid en Christen-zijn? De RMU helpt leden direct als u als lid het vragenformulier invult. Zonder een lidmaatschap staat de RMU ook voor u klaar, vraagt u dan vooral gratis en vrijblijvend het informatiepakket aan.

Vraag hier het RMU-informatiepakket aan

Ik heb een andere vraag...

Geen lid? Vragen stellen is gratis voor leden van de RMU. Word lid en neem direct contact met ons op voor goed advies en een luisterend oor.

Verzenden
Delen